Pol Isaac


Met 'Godelieve' droeg je een plaat op aan je moeder. Wat komt er in die muziek allemaal samen?
De plaat is vooral een uiting van de machteloosheid die ik zag en ervoer bij de aftakeling van een menselijk lichaam, in dit geval het lichaam van mijn moeder. Ze was iemand die altijd in de schaduw stond maar tegelijk heel zelfstandig was. Het was ook voor haar erg moeilijk.

Je speelde al bij heel wat bands, onder meer bij Ozark Henry. Wat heb je er onderweg geleerd?
Stay tuned. Stem altijd de violen gelijk, luister voldoende naar elkaar - zowel tijdens als na een optreden – maar doe nooit iets tegen je goesting.

Plaat of live?
Live! Het geeft me een enorme voldoening om mezelf uit te dagen via improvisatie, ook tijdens een concert. Het voelt goed om de machientjes te krijgen waar en hoe je ze wil, maar evengoed is het boeiend wanneer ze een eigen leven gaan leiden.

Wat is het belangrijkste dat je tot dusver al bent kwijtgeraakt?
Vertrouwen.

Je bent 46. Waarvoor ben je nooit te oud?
Niets. Als je echt iets wilt, houdt niets je tegen. Ook leeftijd niet.

Hoe voelt het om vader te worden?
Op het moment zelf voelt het verschrikkelijk. Twintig seconden erna is het hemels. En zeven jaar later voelt het als een grens die je hebt verlegd, omdat een kind je ontzettend veel energie geeft, je nieuwe rollen in jezelf doet ontdekken maar evengoed dwingt om heel wat op te geven.

Wat is voor jou het mooiste geluid?
Geen in het bijzonder. Meestal gaat het om een combinatie van geluiden en als er iets ontbreekt, dan bedenk ik er gewoon een ander geluid bij.

Welk moment in je leven zou je graag nog eens herbeleven?
Alle plezante dingen die ik voor de eerste keer deed. Maar herbeleven is voor mij geen must, ik ga ervan uit dat er nog veel grensverleggende en mooie momenten zullen komen.

Wat betekent een naam voor jou?
Bijna al mijn soundscapes hebben een naam als titel. Ik vind namen intrigerend omdat ze soms tot beelden of interpretaties opwekken. Neem nu mijn familienaam 'Isaac': mijn grootvader heeft tijdens WO2 meermaals moeten bewijzen dat hij niet joods was, tot medische keuringen toe. Toch moest hij uiteindelijk naar een werkkamp. En dat allemaal omwille van een naam.

Kun je je persoonlijkheid aan de hand van drie songs omschrijven?
'Song to the Siren' van Tim Buckley, liefst in de versie van This Mortal Coil (al is die van Amen Dunes ook on-ge-looflijk mooi): een lied waarin zowel rust als onrust zit.
'Bigmouth Strikes Again' van The Smiths: ik heb zelf al meermaals ervaren dat ongebreideld enthousiasme soms met arrogantie wordt verward.
'Always Now' van Section 25: die plaat blies mij als zestienjarige omver en het veranderde vooral mijn kijk op muziek: less is more.

Over welk uiterlijk kenmerk krijg je soms complimenten?
Mijn bril. Daar ben ik blij om: als je dan toch verplicht een moet dragen, laat het dan liefst een mooie zijn. Ik krijg ook vaak complimenten over de rust die ik uitstraal.

Welke deugd wordt volgens jou overschat?
Hoop. Zoals Piet Goddaer van Ozark Henry het zo mooi zingt in 'Hope Is A Dope': hoop verlamt mensen. Ik ben het daar mee eens.

Hoe oud was je toen je het huis uit ging?
24. Een mooie leeftijd om de vleugels uit te slaan, vind ik zelf.

Welke waarden probeer je in je leven na te streven?
Respect, eerlijkheid, vrijheid.

Wat zou je je twee kinderen afraden?
Om zich niet te spiegelen aan anderen: ze moeten zichzelf blijven. En om niet op te geven: leven is ook tegenslagen leren aanvaarden en vervolgens opnieuw durven prober